رسیده بودم آخر خط .فکر می کردم آخر خط زندگی من آیا همین جاست؟روزها سخت تر از آنچه می تونم توصیف کنم می گذشت. فکر خودکشی لحظه ای ذهنمو تنها نگذاشته بود.یک بار توی زندگیم تا مرز خودکشی رفته بودم و ترس از مردن مانعم شده بود.حالا یاد آوری اون لحظات و لحظه ی مرگو حس کردن از خاطرم بیرون نمی رفت.

خدا تنها پشت و پناهم بود.توی کلبه ی کوچیک و فقیرانم اون تنها مهمونی بود که کنارش بودن آرومم می کرد اون تنها کسی بود که خجالت نمی کشیدم که وسایل پذیرایی ندارم.می دونستم کنارمه و این حس امید تحملمو بیشتر می کرد.

شبهای سخت و یخبندان و صدای وحشتناک باد که چوبهای کلبه را می لرزاند ترس بر اندامم می انداخت.چه باید می کردم؟ من تنها بودم و نمی دانستم به کجا باید بروم؟به سمت کدامین دوست دست دراز کنم؟و آیا او دستم را خواهد گرفت؟؟؟

یک مدته که سخت مشغولم.حالا مشغول درس و کارو زندگی و عید و تعطیلات.

اما امروز تصمیم گرفتم دوباره شروع کنم به وبلاگ نویسی تا اونهایی که یکم ازم دورند حداقل هفتگی ازم بی خبر نباشند.

توی این مدت اتفاقات مختلفی افتاده که اگه بخوام ازشون بگم ۳ ِ۴ تا پست باید بگذارم برای تعریف کردنشون اما به همین جمله اکتفا می کنم که مخاطبم عوض شده. شاید بهتره بگم مخاطبم از بین رفته و دیگه بدون هدف می نویسم.برای خودم و حتی یک مخاطب خیالی.

شروع دوباره ی وبلاگ نویسیم رو با یک داستان شروع می کنم و سعی میکنم به این زودی ها به پایان نبرمش امیدوارم با خوندنش و نظر دادن همراهیم کنید.

با تشکر رفیق کوچیک شما.

علیا