صحنه چهاردهم-بیمارستان فاطمیه-دوشنبه-ساعت 13:42

ایست قلبی رو که شنید مات و مبهوت به دکتر نگاه کرد.

دکتر سرش را پایین انداخت.

مامان ادامه داد:تورو خدا بگید اون لحظات چه اتفاقی افتاد؟؟؟؟؟؟

دکتر میترسید از گفتن بعضی مسائل.چی میخواست بگه؟نمی دونست با گفتن اینکه دستمو گرفته و به یک باره همه چیز به هم ریخته قراره چه سئوالات دیگه ای بشنوه.کی باورش میشد به یک باره همه چیز به دگرگون بشه؟؟

به آرامی خودشو به جلوی مبل کشوند و به طرف مامان چرخید.در حالی که سعی میکرد کسی متوجه تغییر یکباره حرفها نشه گفت:من تو همون دانشگاهی درس میدادم که دختر شما درس میخوند.دانشگاه شاهرود.

مامان که حالا دلیل حضور دکتر رو بالای سرم فهمید بود با یک شعف خاصی گفت:یعنی شما قبلاً علیا رو میشناختید؟

دکتر سکوت کرد جوابش تنها 1 کلمه بود:نه!!!!!!!

جوابی نداد.

مامان همچنان سراسیمه می خواست از اتفاقات افتاده اطلاع پیدا کنه.اما در واقع هیچ کس نمی دونست چه گذشته؟حتی دکتر هم که در آن لحظات بحرانی کنارم بود به درستی نمی دونست چه اتفاقی افتاده؟!
لحظات سنگینی بود سنگینی آن با سکوتی که بین اعضای خانواده ام بود بیشتر احساس میشد.

بعد از ساعتها اجازه دادند مامان بیاد بالا سرم.بالای سر جسمی که دیگه هیچی ازش نمونده.همش سکوته و سکوت.

این اولین روزی نبود که مامان بالای سرم حاضر میشد دست بی رمقمو میگرفت و کنارم به آرامی اشک میریخت.نگاهم میکرد و حسرت لحظاتیو میخورد که صدای خنده ام تمام خونه رو میگرفت.

کنار تختم به آرامی نشست به صورت رنگ پریده ام نگاه کرد و به یکباره بغض 2 ساله اش دوباره جوونه زد.

سکوت بود واشک هایی که مظلومانه ریخته میشد.دستانی که در هم گره خورده بود.

به ناگاه صدایی در فضای خفه اتاق پیچید:

مامان خسته ام.....خیلی خسته ام.

لبخند بر لبان مامان نشست به ارامی گفت:میدونم عزیزم حق داری....

اری من بازگشتم....خسته بازگشتم

سلام بر زندگی

 ادامه دارد